Posted by on 25 september 2015

Hebt u haar gevolgd, de campagne van Amnesty International voor Raif Badawi? De blogger uit Saudi-Arabië kreeg voor het uiten van zijn mening tien jaar gevangenisstraf, een reisverbod van tien jaar, een boete van 191.000 euro en duizend zweepslagen, meldde Amnesty aanvankelijk.


Die zweepslagen bleken later stokslagen te zijn. Reden voor de mensenrechtenorganisatie om een rectificatie te publiceren: ‘Amnesty International biedt de regering van Saudi-Arabië haar welgemeende verontschuldigingen aan.’
Ai.

Ai? Maar dat is toch ijzersterk?

Eh, ja. Het is zelfs tamelijk geniaal. Maar dat dringt pas tot me door nadat ik een tijdje mijmerend naar het plafond heb zitten staren. Ik was een beetje afgeleid.

Want waarom biedt Amnesty International haar excuses aan? Beschouwt de organisatie zichzelf als vrouwelijk? Maar ‘Amnesty International’ is toch een eigennaam, waarnaar we met een mánnelijk bezittelijk voornaamwoord verwijzen tenzij de naam grammaticaal bewijsbaar vrouwelijk is?

Denken ze aan de Keizersgracht in Amsterdam dat het zo hoort omdat ‘amnestie’ een vrouwelijk woord is? Maar daar kan een Engelstalig begrip toch niet op teruggrijpen? Of wel?

Enfin, u begrijpt: ik ben een pietlut.

Sommige mensen noemen mij de strengste eindredacteur van Nederland. Nou lijkt me dat ietwat te veel eer, maar ik moet toegeven: over dit soort vragen kan ik mij het hoofd breken.

De uitkomst maakt me geen drol uit. Als zo’n zin maar klopt. Want alleen dán zie ik meteen: deze boodschap is ijzersterk.

Heeft Amnesty er eigenlijk zelf over nagedacht? Is er discussie over gevoerd met de tekstschrijver? Is er een lemma aan gewijd in de stijlgids? Of drijft de mensenrechtenorganisatie gedachteloos mee op de ergerlijke trend om zo’n beetje alle verwijzingen vrouwelijk te maken?

‘Amsterdam heeft haar inwoners veel te bieden’ – dat werk.

Of: ‘Philips wijzigt haar koers.’

Je komt het zelfs in de kwaliteitskranten tegen. Brrr.

Waar komt zij eigenlijk vandaan, die neiging om alles maar te vervrouwelijken? Is het gemakzucht? Laat het onderwijs steken vallen? Vinden we het – heel seksistisch – zachter, vriendelijker?

Ik heb geen idee of het fenomeen een naam heeft. Bij gebrek aan die wetenschap noem ik het zelf ‘verharing’. Meestal trek ik er een vies gezicht bij. Maar onthoud: ik heb het dan niet over mijn kat.

 

Dit blog is ook verschenen op de website van het wetenschappelijk programma Begrijpelijke Taal.

 

Jolenta Weijers is journalist en contentstrateeg