Posted by on 25 april 2017

Dinsdagochtend, nog geen tien uur, en ik heb online al drie tenenkrommend slechte relatiemagazines voorbij zien komen.

Hoezo, dat mag ik niet zeggen.

Okee, je had het liever wat omfloerster gezien. Wat meer, eh, politiek correct. Zoiets misschien?

Relatiemagazines voldoen in de praktijk niet altijd aan hun belangrijkste doelstelling, namelijk verbinden.

Tuurlijk. Had gekund. Maar ik betwijfel of je dan deze blog had opengeklikt. Want dat deed je omdat ik duidelijk was. En dat intrigeerde je. Geef het maar toe.

Inderdaad, ik wil hier een punt maken. En dat is dit:

Wees eens niet zo slaapverwekkend braaf.

Durf gewoon eens te zeggen wat je vindt. En wees eens niet zo bang dat je iemand op zijn tenen trapt.

Waarom denk je dat Youps column in NRC Handelsblad zo populair is? Omdat hij zinnen schrijft als deze:

Als ik in Almere zou wonen, photoshopte ik mezelf ook de hele dag naar andere plekken.

En omdat hij zich er niets van aantrekt dat er in Almere best een paar mensen zullen wonen die dat niet leuk vinden. Want hij weet: hij had ook Almelo kunnen schrijven (maar dan zat hij in het vaarwater van collega Herman Finkers). Met andere woorden, dit gaat niet letterlijk over Almere, maar over any godvergeten stad waar geen zinnig mens wil wonen. Ik bedoel, ik woon in Nijmegen. Ja, dat durf ik hardop te zeggen. Lach maar.

En nu zeg je: maar Youp van ’t Hek is een cabaretier! Die mag dat! Maar ik, ik moet gewoon zaken doen. Geld verdienen. Dus ik wil niemand boos maken.

Nou, daar valt wel een en ander op af te dingen.

Want A: waarom zouden mensen boos worden als je zegt wat je vindt? Vooropgesteld dat je er niet op uit bent om iemand te beschadigen, natuurlijk. Want dan trap je niet meer op tenen, maar op een ziel.

Voorbeelden? Komen ze. Regelrecht uit mijn collectie ‘correcties’ die voortkomen uit de angst om niet politiek correct te zijn.

Zegt iemand: ‘Ik zit in cabaretgroep Huppeldepup.’ Moet dat worden: ‘Samen met Jan, Piet en Klaas vorm ik cabaretgroep Huppeldepup.’ Want Jan, Piet en Klaas zouden eens beledigd zijn.

Zegt iemand: ‘Het moeten natuurlijk niet allemaal uitkeringstrekkers worden.’ Moet dat worden: ‘We willen voorkomen dat deze mensen in de toekomst afhankelijk worden van een uitkering.’ Want er zou eens een werkloze uit zijn vel springen.

Zegt iemand: ‘Ik vind dat iedereen Engels moet leren.’ Moet dat worden: ‘Ik zou ervoor willen pleiten dat iedereen Engels leert.’ Want ‘moeten’, dat is zo dwingend, nietwaar? Zo eh… bitchy.

Lieve contentmakers: in al die zinnen staat gewoon hetzelfde.

Maar de eerste variant wordt gelezen. De tweede niet. Lezers houden er niet van als je met meel in de mond praat. Als schrijver ben je hun kompas. Jij wijst ze de weg. Als jij maar een beetje onzeker om je heen blijft koekeloeren, dan volgen ze je niet meer. Eerst figuurlijk, daarna ook letterlijk.

Bewijs?

In de in de jaren zeventig ontwikkelde nieuwe steden in de Nederlandse polders voelt niet iedereen zich altijd evenveel thuis. Ik heb er ook wel eens wat twijfels bij.

Als Youp dát had geschreven, had je dan gelachen? Dacht het niet. Doorgelezen? Haha! Je was al drie keer afgehaakt.

Enfin, dit is dus argument B:

Teksten zijn net zeehondjes. Laat ze leven. Knuppel je verhalen alsje-blieft niet dood.

Ergo, als je te braaf bent, bekoelt de liefde van je lezer. Met een beetje plagen, een beetje prikkelen, gewoon een beetje menselijkheid eigenlijk, houd je jullie relatie een stuk spannender.

En die magazines? O ja. Er was er eentje bij, die kondigde op de cover een interview aan met een meneer met een héél lange titel. Zoiets als liquid handling automation pre-sales specialist. Nou, ik kon niet wachten natuurlijk.

Ander blad, ook op de cover: ‘Ik ben echt super tevreden met alle aandacht en begeleiding in het gehele proces’. Tsja, wat zal ik zeggen. Een dergelijke cover draagt vermoedelijk niet ten volle bij aan de beoogde conversie van het relatiemagazine. Of, minder politiek correct: dit blad gaat rechtstreeks van de deurmat naar het oud papier.

 

Zin in meer tips voor goede content?

Denken als een journalist - zo doe je datWaarom ik altijd aan mijn oma denk (als ik een verhaal schrijf)5 fantastische tips om lezers weg te jagenalle blogs over journalistiek voor contentmakers